Μια γλυκιά παγίδα: Πώς το «κέρασμα» μετατράπηκε σε εργαλείο φοροδιαφυγής για χιλιάδες ευρώ. Αντί να ενισχύει τις επαγγελματικές σχέσεις, η νομική έννοια έχει γίνει το προφανές σημείο διαφυγής φόρων για επιχειρήσεις που θέλουν να μειώσουν την εικόνα τους στα βιβλία τους. Το πρόβλημα δεν είναι η ευγένεια, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι κανόνες έχουν εκμεταλλευτεί συστηματικά.

Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην αρχική νομοθεσία του 1986, όπου όριζαν ένα όριο 3.000 δραχμών (περίπου 9 ευρώ) για κάθε δώρο. Παρόλο που το 2001 το όριο αυτό αυξήθηκε στα 10 ευρώ ανά άτομο, παρέμεινε αμετάβλητο σε όλες τις μεγάλες αναθεωρήσεις του κώδικα έως το 2017 και το 2024. Αυτή η στασιμότητα στις τιμές δημιούργησε μια μόνιμη αναντιστοιχία με την πραγματική αξία των προϊόντων σήμερα.
Για χρόνια, υπήρχε ένας περιορισμός που απαιτούσε οι συνολικές εκπτώσεις δώρων να μην ξεπερνούν το 1% του ακαθάριστου τζίρου μιας εταιρείας. Ωστόσο, μια κρίσιμη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας το 2024 κατέστρεψε αυτή την άποψη, χαρακτηρίζοντας το όριο του 1% ως μη υποχρεωτικό προαπαιτούμενο. Χωρίς αυτό το φρένο, πολλές αλυσίδες εστιατορίων ξεκίνησαν να κατηγοριοποιούν πληρωμένες παραγγελίες πελατών ως δωρεάν «κέρασματα» για να αποκρύψουν πωλήσεις.
Η νομική στροφή άνοιξε τον ασκό του Αάου για συστηματική απόκρυψη εσόδων, μετατρέποντας μια απλή επιχείρηση σε μηχανισμό φοροδιαφυγής. Τώρα που το όριο του 1% έχει καταργθεί ως υποχρεωτικό, η διάκριση μεταξύ φιλοξενίας και πώλησης γίνεται πιο ασαφής από ποτέ. Θα μπορέσει τελικά η ελληνική οικονομία να ανακτήσει αυτά τα χαμένα έσοδα πριν εξαφανιστούν πλήρως;




