Η ήττα των Δημοκρατικών δεν σημαίνει αυτομάτως νίκη για την Ελλάδα. Η νέα πραγματικότητα απαιτεί αποσύνδεση από τον Νετανιάχου και προσαρμογή στον «πληγωμένο» Τραμπ. Πολλοί νομίζουν ότι η αλλαγή στην Ουάσιγκτον είναι ευκαιρία, αλλά η ιστορία δείχνει διαφορετικό τοπίο. Πρέπει να δούμε πώς αλλάζουν οι συμμαχίες πριν κάνουμε κινήσεις.

Οι Δημοκρατικοί ενδέχεται να επιβάλουν αυστηρότερο έλεγχο στη στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ αν παραμείνει ο Νετανιάχου. Αυτό αναγκάζει την Αθήνα να διαφοροποιηθεί από την ισραηλινή κυβέρνηση άμεσα. Η εξάρτηση από τη μία πλευρά γίνεται ρίσκο με τον νέο πρόεδρο. Η στρατηγική αυτονομία γίνεται επιβίωση σε αυτή τη φάση.
Στη Συρία, οι ΗΠΑ δίνουν έμφαση στην εδραίωση του Αλ Σάρα, ανοίγοντας τον δρόμο για πιθανή ανοχή σε τουρκοσυριακή συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει το τουρκολιβυκό μνημόνιο ως δευτερεύον ζήτημα, προτεραιοποιώντας την επανένωση και σταθεροποίηση της Λιβύης έναντι του διεθνούς δικαίου. Αυτή η λογική αφήνει την Ελλάδα μόνη σε κρίσιμες θαλάσσιες διαφωνίες.
Υπάρχει σενάριο αμερικανικής διαμεσολάβησης για συνεννόηση Τουρκίας-Ισραήλ, κάτι που θα αναβαθμίσει τον ρόλο της Αγκυρας και περιορίζει τη χρησιμότητα της Αθήνας. Η Τουρκία πιέζεται χρονικά για αποφάσεις κινητήρων KAAN και F-16 πριν τη σύνθεση του νέου Κογκρέσου, ενώ Ρεπουμπλικανοί μπορεί να δυσκολέψουν τον Τραμπ. Παρά την προτίμηση των Δημοκρατικών στις ανανεώσιμες πηγές, ο Κάθετος Διάδρομος ενέργειας διατηρείται λόγω των ευρύτερων γεωπολιτικών στόχων των ΗΠΑ. Θα καταφέρει η Ελλάδα να παίξει χαρτιά χωρίς τους παλιούς συμμάχους;




