Η Αμερική έχει «τσούχτρα» καινούργιους πολιτικούς, ενώ η Ελλάδα έχει παγώσει σε μια αριστοκρατία που ανακυκλώνει τα ίδια πρόσωπα. Αυτό το χάσμα δεν είναι τυχαίο, αλλά αποτέλεσμα διαφορετικών πολιτισμικών κωδικών που καθορίζουν ποιος δικαιούται να κυβερνήσει. Στην ελληνική πραγματικότητα, η πρόσβαση στην εξουσία παραμένει στενά δεσμευμένη από οικογενειακά ονόματα και κομματικές διαδοχές. Η σύγκριση με τις ΗΠΑ αποκαλύπτει πόσο βαθιά ριζωμένο είναι το μοντέλο της «πολιτικής αριστοκρατίας» στη χώρα μας.

Στην Ελλάδα επικρατεί μια «πολιτική αριστοκρατία» που αποτελείται από γόνους δυναστειών, κομματικούς απογόνους που πηδούν απευθείας από τα πανεπιστήμια στη Βουλή, και καθηγητές-πολιτικούς. Αυτή η δομή δημιουργεί έναν φούρνο επαναφοράς προσώπων που μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά και καταγωγές. Αντίθετα, στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές, πολλοί νικητές υποψήφιοι μπήκαν στο παιχνίδι όχι μόνο ως αντίδραση στον Τραμπ, αλλά επειδή είχαν θετική, πρακτική άποψη για τα προβλήματα της χώρας. Η αμερικανική εμπειρία δείχνει ότι η αντιπολίτευση μπορεί να γεννήσει και νέες λύσεις, όχι μόνο νέα πρόσωπα.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μειώσει τα εμπόδια εισόδου στην πολιτική, επιτρέποντας την παράκαμψη παραδοσιακών χρηματοδοτών και «βαρώνων», όπως έδειξε η περίπτωση Κασσελάκη. Παρόλα αυτά, η τεχνοκρατική επάρκεια συχνά χάνεται όταν οι νέοι εντάσσονται σε παγιωμένα συστήματα. Ο Πρωθυπουργός προσπάθησε να εντάξει νέους ανθρώπους στη Νέα Δημοκρατία, αλλά πολλοί απέτυχαν να συνδυάσουν την τεχνοκρατική τους επάρκεια με πολιτικό μυαλό ή μετατράπηκαν σε κλασικούς παλαιοελλαδίτες πολιτευτές. Η τεχνολογία ανοίγει πόρτες, αλλά η πολιτική κουλτούρα τις κλείνει πίσω.
Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η Ελλάδα έχασε περίπου 500.000 νέους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν μάθει σκληρή δουλειά και διαφορετικό τρόπο ζωής. Αυτή η δημογραφική εκροή αφαιρεί από τον πολιτικό στίβο ένα σημαντικό τμήμα του δυναμικού που θα μπορούσε να οδηγήσει αλλαγές. Η επιστροφή ή η παραμονή αυτών των ανθρώπων απαιτεί περισσότερα από απλές υποσχέσεις· χρειάζεται ένα σύστημα που αξιολογεί την ικανότητα, όχι το όνομα. Είναι ώρα η πολιτική αριστοκρατία να ανταγωνιστεί το ταλέντο που φύγαμε;




