Γιατί η φανέλα του Παναθηναϊκού δεν είναι βάρος για τον Θανάση Πρωτοψάλτη, αλλά οικεία αγκαλιά; Η απάντηση κρύβεται στην καταγωγή του, καθώς οι γονείς του, Σπύρος Πρωτοψάλτης και Αλεξία Ροτσίδου, είχαν επίσης σπουδαία καριέρα στους «πράσινους». Αυτό το γενετικό δώρο μετατρέπει τη σοβαρότητα του συμβολισμού σε κάτι καθημερινό και αγαπημένο, αντί να δημιουργεί πίεση.

Η πορεία προς την πετοσφαίριση δεν ήταν γραμμένη στο αίμα από την αρχή. Ο Πρωτοψάλτης ασχολήθηκε πρώτα με τον στίβο και την κολύμβηση, ενώ έμεινε στο ποδόσφαιρο μέχρι τα 15 έτη. Μόνο τότε κατάλαβε ότι η πετοσφαίριση ήταν τελικά το αγαπημένο του άθλημα, αποδεικνύοντας ότι η επιλογή απαιτεί χρόνο αναζήτησης.
Ως αρχηγός της εθνικής Ελλάδας, ο Πρωτοψάλτης βοήθησε στην ιστορική επιστροφή της ομάδας σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μετά από 21 χρόνια απουσίας. Αυτή η επίτευξη ξεπερνά τα στατιστικά, καθώς αποτελεί μια μακροχρόνια προσπάθεια ανασυγκρότησης του ελληνικού βόλεϊ στην παγκόσμια σκηνή. Το όραμά του όμως εκτείνεται πέρα από το γήπεδο.
Ο Πρωτοψάλτης τόνισε την ανάγκη προστασίας των Ελλήνων παίκτων στις ομάδες, επισημαίνοντας ότι η συμμετοχή πέντε ξένων μειώνει τον χρόνο παιχνιδιού των ντόπιων και πληγώνει την εθνική ομάδα. Η λογική είναι απλή: χωρίς χώρο ανάπτυξης στους συλλόγους, στερούμεθα ταλέντων για τις επόμενες γενιές. Πώς θα αντέξει η εθνική ομάδα αν οι δικοί μας παίκτες παραμένουν στον πάγκο;




