Γιατί η Αθήνα, παρά την αρχαιολογική της δόξα, μοιάζει με πόλη που εγκατέλειψε το δικό της νεοκλασικό μέλλον; Η εικόνα στη διασταύρωση Ευριπίδου και Επικούρου κοντά στην πλατεία Κουμουνδούρου δεν είναι τυχαία· αποτελεί το σύμβολο μιας γενικευμένης παρακμής που αγγίζει κάθε γωνιά του ιστορικού κέντρου. Αντί για πολιτιστική κληρονομιά, βλέπουμε αποψιλωμένα κτίρια να στέκουν σαν προειδοποιήσεις για το πώς χάνεται η ταυτότητα ενός τόπου.

Μερικά από τα πιο κρίσιμα θύματα αυτής της λήθης βρίσκονται σε σημεία-ορόσημα όπως η Πλατεία Ομονοίας. Εκεί, τα διπλά ξενοδοχεία «Μπάγκειον» και «Μέγας Αλέξανδρος», έργα των Τσίλλερ στα τέλη του 19ου αιώνα, έχουν καθυστερημένη αποκατάσταση επί δεκαετίες, κοσμώντας μια πλατεία που θα έπρεπε να ζει. Αυτή η στάση ζωής μετατρέποντας ιστορικά ορόσημα σε ξένα σώματα μέσα στον αστικό ιστό.
Στο κέντρο της πόλης, η πρώην Κτηματική Τράπεζα (Πανεπιστημίου 40) παραμένει αναξιοποίητο κτίριο και εστία ρύπανσης, παρόλο που φέρει τις προσθήκες του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Καλλιγά στα τέλη της δεκαετίας του '80. Παράλληλα, το Μέγαρο ΟΤΕ (Σταδίου 15), ένα ιστορικό κτίριο της Αθήνας, έχει υποστεί μεταβολές στην αρχική του μορφή από το 1930, χάνοντας τη γνήσια αισθητική του. Κάθε τέτοια παρέμβαση ή απραξία σβήνει ένα κομμάτι της πραγματικής ιστορίας.
Ακόμα και η οικία Σίμου στην Αιόλου & Γ. Σταύρου, στην πλατεία Κοτζιά, σωζόμενη ως ένα από τα παλαιότερα κτίρια των Χαυτείων και χρονολογούμενο στη δεκαετία του 1850, θυμίζει ότι η διατήρηση είναι επιλογή και όχι δεδομένο. Όταν οι ιστορικές κατοικίες παραμερίζονται, η πόλη χάνει τον ρυθμό της. Θα προλάβουμε να σώσουμε αυτό που απομένει ή θα αφήσουμε την Αθήνα να γίνει μόνο μουσείο ανοιχτού χώρου;




