Σκέφτηκαν ότι ήταν το τέλος. Αντί για θάνατο, βρήκαν τον ωκεανό. Στις 1 Νοεμβρίου 1520, όταν τα πλοία μπήκαν στο στενό, ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος το ονόμασε «Στενό των Αγίων» για να τιμήσει την καθολική εορτή. Η σιωπή του νερού ήταν μια παγίδα, καθώς οι άνδρες περίμεναν να βγουν στον Ατλαντικό, όχι σε κάτι άπειρο.

Η διέλευση δεν ήταν απλή περιπλάνηση, αλλά μάχη με τη γεωγραφία. Τα στενά κανάλια και οι ισχυροί ρεύματα ανάγκασαν τους ναυτικούς να χρησιμοποιούν μικρότερα σκάφη για να χαρτογραφήσουν τον δρόμο μπροστά από τις μεγάλες καρίνες. Μετά από εβδομάδες κόπου, στις 28 Νοεμβρίου 1520, εξήλθαν τελικά από το στενό. Εκείνη τη στιγμή, η Ευρώπη συνειδητοποίησε πρώτη φορά το τεράστιο μέγεθος του νέου ωκεανού σε σχέση με αυτόν που είχαν αφήσει πίσω.

Ο λόγος που ονομάστηκε «Ειρηνικός» (Pacific) δεν ήταν τυχαίος, αλλά αποτέλεσμα μιας ψευδαίσθησης γαλήνης. Αφού ξεπεράστηκαν οι δύσκολες δοκιμασίες του στενού, τα νερά έδειχναν ήρεμα και ήσυχα, σε αντίθεση με την τρικυμία των προηγούμενων εβδομάδων. Αυτή η ξαφνική ηρεμία έδωσε στο νέο θαλάσσιο σώμα την ονομασία του, κρύβοντας όμως την πραγματική του έκταση που θα απογοητεύσει χιλιάδες μετά.

Από τα πενήντα πλοία και τους διακόσιους πενήντα άνδρες που ξεκίνησαν από το Sanlúcar de Barrameda τον Σεπτέμβριο του 1519, μόνο λίγοι επέστρεψαν. Η ανακάλυψη αυτή δεν ήταν απλώς ένας χάρτης, αλλά η αναγνώριση ότι η Γη είναι πολύ πιο μεγάλη και περίπλοκη από όσα φανταζόταν τότε η ανθρωπότητα. Τι θα είχατε κάνει αν βλέπατε τον ωκεανό αντί της γης;



